Tırnak Yeme Bozukluğu, 7. ve 10. yaşlar arasında olan her yüz çocuktan 15 yada 20 sinde rastlanan ve tedavisi gerekli olan, ihmal edilmemesi gereken bir bozukluktur. Genellikle 4. ve 5. yaşlarda da görülebilmekte ise de, 4. yaştan önce görülebilmesi ihtimali son derece nadirdir.

Çok az sayıda çocukta, el ve ayak tırnaklarının birlikte yendiği görülebilmektedir. Yine çok az sayıda çocukta, el ayak tırnakları cilt altındaki tırnakları besleyen köklerine kadar yenildiğine rastlanabilmektedir. Bu şeklinde çok ağır derecede tırnak yeme bozukluğu söz konusudur.

Tırnak yeme bozukluğunda, kekemelik bozukluğunda da görüldüğü gibi, çoğu hastada, genetik (irsi) yatkınlık, aile içi olumsuz ruhsal çatışmalar, olumsuz anne-çocuk yada baba-çocuk ilişkisi yada tedavi edilmemiş Depresyon ve Kaygı (Anksiyete) Bozukluklarının ve ayrıca Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite bozukluğunun birlikte var olduğu ve tüm bu bozuklukların müşterek etkileriyle, kronik (süregen) tırnak yeme bozukluğunun geliştiği gözlemlenmektedir.

Tırnak Yeme Bozukluğunda, annenin yada babanın yada her ikisinin, çocuğu aşırı denetledikleri, kontrol ettikleri ve çocuğun doğal saldırganlık duygularının dışa vurabilmesine olanak vermedikleri ileri sürülmüştür.

Yine bir başka gurup araştırmacı, Tırnak Yeme Bozukluğu sergileyen çocuklarda sıklıkla teşhis ve tedavi edilmemiş Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğuna rastlandığını ve bu çocukların anne ve babalarının kaygı düzeylerinin yüksek olduğunu ve çocuklarına karşı aşırı derecede koruyucu ve kollayıcı davranışlar sergilediğini öne sürmüşlerdir.

Psikoanalitik yönelimli araştırmacılar ise, genetik (irsi) yatkınlık ve uygunsuz ebeveyn tutumlarının çocukta korku, kaygı ve saldırganlık duygularının oluşmasına neden olduğunu bildirmişlerdir. Bu olumsuz duygularını dışa vuramayan çocuğun, tırnak yeme sayesinde bu sıkıntı veren duygulardan kurtulabildiğini ve bu tatmin duygusu nedeniyle, bozukluğun kronikleştiğini öne sürmüşlerdir. Bu araştırmacıların bilimsel görüşlerine göre, tırnak yiyen çocuk, bilinç dışı olarak, kendisini aşırı denetleyen yada aşırı koruyucu tutum ve davranışlarıyla, kendisinde aşırı kaygı ve korku duygularının oluşmasına neden olan ebeveynine yönelik saldırganlık duygularını, tırnak yeme sayesinde dışa boşaltabilmektedir.

Tırnak Yeme Bozukluğunun tedavisinde ilaç tedavisi olarak, kaygı giderici atipik antipsikotikler uygulanmaktadır. Eğer Tırnak Yeme Bozukluğuna, Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu yada Depresyon ve Kaygı Bozuklukları eşlik ediyorsa, bu ruhsal bozuklukların da ayrıca tedavi edilmeleri gerekmektedir.